Er komen gelukkig nog steeds games uit die spelers andere doelen bieden dan mensen kapot schieten. Zo is een breed gedragen fascinatie om ooit nog eens een virtueel karakter overtuigend tot leven te brengen. Zelfs Pinoccio was niet de eerste. Leonardo da Vinci droomde in 1495 ook al over een
antropomorfe robot. En velen zijn hem gevolgd. Wat is het dat ons daar zo aan fascineert? Is het een poging een antwoord te vinden op onze eigen essentiële levensvragen? Of zou het toch banale luiheid zijn; de neiging een kunstmatig knechtje te creëren, waardoor we zelf de vervelende klusjes over kunnen slaan...
Peter Molyneux, maker van één van m'n favoriete games ooit (Black and White - en dan heb ik het niet over de sequel), doet ook maar weer eens een poging. Dit keer met behulp van Microsoft's
Kinect technologie (voorheen Project Natal), waarbij je op een Xbox kunt interacteren met behulp van je handen, lichaamsbeweging en stem. En dat alles zonder gekke brilletjes of afstandsbedieningen aan draadjes.
Molyneux heeft wel de neiging om zijn creaties veel
sappiger te verkopen dan ze uiteindelijk blijken. Maar toch ziet
Milo, the virtual boy er veelbelovend uit.
Klik hier om de embedded video te bekijken.

Stuur door
Dit is niet OK